Το επιλέγουμε γιατί είναι μια ιστορία γεμάτη φαντασία, τρυφερότητα και συμβολισμούς. Μιλά για τη μοναξιά, την ελπίδα και τη δύναμη που έχει κάτι μικρό και απρόσμενο να αλλάξει τον κόσμο γύρω του.
Μέσα από το κόκκινο γοβάκι και τη βερικοκιά, τα παιδιά έρχονται σε επαφή με έννοιες όπως η φροντίδα, η ομορφιά, η δημιουργία, η συλλογική χαρά και η σχέση μας με τη φύση. Είναι ένα βιβλίο που δεν διδάσκει με άμεσο τρόπο, αλλά αφήνει τα νοήματα να ανθίσουν μέσα από την εικόνα, το χιούμορ και την ποιητική αφήγηση.
Ήταν κάποτε ένα γοβάκι ολομόναχο στην άκρη του δρόμου, ολομόναχο και παραπονεμένο.
Η ζωή τού χαμογέλασε όταν ένα ουρανοκατέβατο κουκούτσι έπεσε στο μοναχικό γοβάκι και μέσα του φύτρωσε μια όμορφη βερικοκιά.
Οι άνθρωποι σε ολόκληρη τη Γη έτριβαν έκπληκτοι τα μάτια τους γιατί δεν είχαν ξαναδεί βερικοκιά φορτωμένη με τόσα ζουμερά βερίκοκα και να φυτρώνει μάλιστα μέσα σε κόκκινο γοβάκι και το γοβάκι να χορεύει ασταμάτητα από χώρα σε χώρα, από πόλη σε χωριό κι από χωριό σε πόλη.
Και στο κατόπι τους, η χαρούμενη συνοδεία από παλιά παιχνίδια, αδέσποτα σκυλιά και σκανταλιάρικα παιδιά.
Μπροστά σε τούτο το ασυνήθιστο θαύμα, οι ζωγράφοι έφτιαχναν πολύχρωμους πίνακες, οι μουσικοί έγραφαν αισιόδοξα τραγούδια, οι ποιητές χιλιάδες ποιήματα και οι συγγραφείς όμορφες ιστορίες για να ομορφύνει και πάλι ο κόσμος.
Το βιβλίο στη Χρυσή Λίστα 2026 ELNIPLEX – «Δυο καλλιτέχνες που πάντα έχουν τον τρόπο να σε πηγαίνουν στα παραμύθια»
Στο συγκεκριμένο βιβλίο, όπως και σε όλα τα βιβλία του Μπουλώτη, συντελείται ένα συγγραφικό θαύμα: οι ήρωές του, άνθρωποι ή αντικείμενα, είναι όντα που πραγματοποιούν το αδύνατο με έναν απλό τρόπο, συνάμα προσφέροντάς τον στον αναγνώστη. […] Η σκηνή στην οποία άνθρωποι, ζώα και φυτά ακολουθούν το γοβάκι με τη βερικοκιά, παραπέμπει σε μια οικοκεντρικά ονειρική εικόνα μαγικού ρεαλισμού, όπου όλα τα όντα μαζί και οι ήρωες των έργων του συγγραφέα, σε μια πραγματικότητα ισότιμη με τη φαντασία, οδοιπορώντας σε όλη τη γη, προτάσσουν έννοιες όπως την αγάπη, την ειρήνη κυρίως τη δημιουργία που είναι ανάγκη να επικρατήσουν στη γη.
Η ζωγραφική της Στεφανίδη, το έχω ξαναγράψει, ακολουθεί κατά πόδας και συνάμα ερμηνεύει το κείμενο, από τη μια πλευρά χωρίς να απομακρύνεται από τα στιγμιότυπά του κι από την άλλη να το αποτυπώνει με έναν ζωντανό ή καλύτερα με έναν ομιλούντα τρόπο, με αποτέλεσμα σελίδες του να παραπέμπουν κάθε φορά σε ένα picturebook που σφύζει από χρώματα και ήχους, προσθέτοντας στο κείμενο και άλλες συναφείς εικόνες.
Μια πανέμορφη ιστορία, με φαντασία και καθόλου διδακτισμό, με τα νοήματα και τα μηνύματα να βγαίνουν μέσα από καταστάσεις και στιγμές και να μη χρειάζονται καμία επεξήγηση – όπως αρμόζει δηλαδή. Μας έχει συνηθίσει σε τέτοιες ο καλός συγγραφέας Χρήστος Μπουλώτης. Πολλή μαγεία, περισσότερη ελαφράδα, μια πρέζα χιούμορ και μερικά κλεισίματα ματιού και η συνταγή δεν αποτυγχάνει. Τα παιδιά ακολουθούν απρόσκοπτα τις περιπέτειες των ηρώων, γελάνε με το συννεφάκι, συμπονούν το γοβάκι, θαυμάζουν την μπότα και τους ανοίγει η όρεξη για μυρωδάτα βερίκοκα (τι, μόνο εγώ;). Ίσως εμπνέονται κι αυτά να φτιάξουν ζωγραφιές και τραγούδια για να υμνήσουν την παπουτσοβερικοκιά, όπως και τα παιδιά στην ιστορία. Άλλωστε, στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου υπάρχει χώρος και ενθάρρυνση για προσωπική δημιουργία, όπου τα παιδιά καλούνται να φανταστούν και να απεικονίσουν κι άλλες στιγμές από το θαυμαστό ταξίδι της βερικοκιάς. Η εικονογράφηση της Στεφανίδη, φωτεινή, ζωηρή και ονειρική, επιτείνει ακόμα περισσότερο την παιχνιδιάρικη και παραμυθένια ατμόσφαιρα της ιστορίας.
Στο συγκεκριμένο βιβλίο, όπως και σε όλα τα βιβλία του Μπουλώτη, συντελείται ένα συγγραφικό θαύμα: οι ήρωές του, άνθρωποι ή αντικείμενα, είναι όντα που πραγματοποιούν το αδύνατο με έναν απλό τρόπο συνάμα προσφέροντάς τον στον αναγνώστη.
Στο βιβλίο που αναφέρομαι ο αναγνώστης και η αναγνώστρια θα ταξιδέψουν, όπως υπονοήθηκε και σε άλλα του βιβλία, στα οποία εικόνες της υπέργειας «πολιτείας» του (βασικές σκηνές από πολλές ιστορίες του διαδραματίζονται πάνω από τη γη) συνταιριάζονται με εικόνες της γης, εκεί που δεν υπάρχει πόλεμος κι όπου οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι με ζωγράφους, ποιητές και παιδιά να εμπνέονται. Η σκηνή στην οποία άνθρωποι, ζώα και φυτά ακολουθούν το γοβάκι με τη βερικοκιά, παραπέμπει σε μια οικοκεντρικά ονειρική εικόνα μαγικού ρεαλισμού, όπου όλα τα όντα μαζί και οι ήρωες των έργων του συγγραφέα, σε μια πραγματικότητα ισότιμη με τη φαντασία, οδοιπορώντας σε όλη τη γη, προτάσσουν έννοιες όπως την αγάπη, την ειρήνη κυρίως τη δημιουργία που είναι ανάγκη να επικρατήσουν στη γη. Η ζωγραφική της Στεφανίδη, το έχω ξαναγράψει, ακολουθεί κατά πόδας και συνάμα ερμηνεύει το κείμενο, από τη μια πλευρά χωρίς να απομακρύνεται από τα στιγμιότυπά του κι από την άλλη να το αποτυπώνει με έναν ζωντανό ή καλύτερα με έναν ομιλούντα τρόπο, με αποτέλεσμα σελίδες του να παραπέμπουν κάθε φορά σε ένα picturebook που σφύζει από χρώματα και ήχους, προσθέτοντας στο κείμενο και άλλες συναφείς εικόνες.
Γιάννης Παπαδάτος, bookpress.gr
