Το επιλέγουμε γιατί ανοίγει με απλό και τρυφερό τρόπο μια πολύ σημαντική συζήτηση: πότε κάτι είναι αστείο και πότε ξεπερνά τα όρια του άλλου.
Μέσα από μια ιστορία κοντά στην παιδική καθημερινότητα, τα παιδιά μπορούν να αναγνωρίσουν ότι το χιούμορ δεν είναι πάντα ίδιο για όλους. Μαθαίνουν να παρατηρούν την αντίδραση του άλλου, να σέβονται τα συναισθήματά του και να καταλαβαίνουν πως η χαρά έχει μεγαλύτερη αξία όταν χωράει όλους.
Είναι ένα βιβλίο που μπορεί να αξιοποιηθεί όμορφα στο σπίτι ή στην τάξη, καθώς περιλαμβάνει και προτάσεις για δημιουργική επεξεργασία της ιστορίας.
Στο βιβλίο «Το Κουτί της Βοήθειας/The Helping Box», η Γκίλι η Κατσίκα και ο Φλιν ο Αλεπουδίνος είναι φίλοι κολλητοί, οι καλύτεροι φίλοι για πάντα. Την περασμένη εβδομάδα, είχαν μια ιδέα. Έβαλαν ένα κουτί στη Γωνιά της Ηρεμίας κάτω από το Βιβλιόδεντρο και το ονόμασαν «Το Κουτί της Βοήθειας».
«Αν χρειάζεστε βοήθεια, αφήστε μια ζωγραφιά ή ένα σημείωμα μέσα στο κουτί», είπαν στους συμμαθητές τους. Και κάθε μέρα, όλη την εβδομάδα, οι δυο τους, πηγαίνουν και βοηθούν διαδοχικά σε διάφορες εργασίες φίλους και γνωστούς: φυτεύουν καρότα στου Ριντ του Κούνελου, βοηθούν τη Σάντρα τη Σκιουρίνα να μαγειρέψει με τον μπαμπά της και πολλά άλλα.
Στο βιβλίο «Δεν είναι αστείο, Σκοτ! It’s not funny, Scott!», η Γκίλι και ο Φλιν βρίσκονται μπροστά σε μια νέα πρόκληση: τις αστείες πλάκες του Σκοτ του Σκίουρου, που μάλλον δεν τις βρίσκουν και τόσο αστείες όσο εκείνος, αφού τους τρομάζει και εκείνοι ταράζονται. Τι θα γίνει όμως όταν θα έρθει η σειρά του Σκοτ να τρομάξει;
Η έμπειρη νηπιαγωγός και συγγραφέας Γιώτα Αλεξάνδρου γράφει δύο δίγλωσσες ιστορίες κυκλώνοντας δύο από τις μεγαλύτερες σύγχρονες αξίες/δεξιότητες συμπεριφοράς: την καλοσύνη και την προσφορά ως κουλτούρα και τρόπο ζωής και τον σεβασμό να γελάμε όλοι με ένα αστείο.
Στην πρώτη περίπτωση, βλέπουμε σε κάθε μορφή του κοινωνικού βίου τι σημαίνει η απουσία προσφοράς και καλοσύνης. Η διάχυτη αγένεια και επιθετικότητα βρυχώνται παντού πάνω από τα τεράστια εγώ και η καλοσύνη θεωρείται από αδυναμία μέχρι μη αρρενωπή συμπεριφορά.
Στη δεύτερη ιστορία, έχουμε τις δήθεν πλάκες, συχνά χονδροειδείς, που προσβάλλουν και γίνονται, σε επόμενο ηλικιακό στάδιο, σκαλοπάτι για τον εκφοβισμό, ο οποίος αποτελεί πλέον καθημερινό ζήτημα στα σχολεία και την κοινωνία.
Η επιλογή της δίγλωσσης έκδοσης, πέραν της προφανούς διπλής γλώσσας προς ελληνόφωνο και μη κοινό, προωθεί την αντίληψη και κατανόηση της γλώσσας ως έναν κώδικα επικοινωνίας που δεν είναι ίδιος για όλους. Και αν για ένα τετράχρονο, πεντάχρονο, η “άλλη” γλώσσα, η δεύτερη, είναι λίγο πολύ ένα παιχνίδι, ηχητικό, φωνολογικό, διαισθητικό, για ένα παιδί που έχει αρχίσει να κατέχει κάποιες λέξεις στα αγγλικά (ή τα ελληνικά), η αναγνώρισή τους, η αντιστοίχισή τους, είναι η είσοδος σε έναν νέο κόσμο, ένα άλλο σύμπαν, όπως είναι πάντα μια άλλη γλώσσα. Η Γκίλι είναι Gillie και ο Φλιν Flinn κι αυτά είναι μικρά πρώτα βήματα να δούμε πού μοιάζουν και πού διαφέρουν οι γλώσσες.
Οι ιστορίες είναι απλές στη δομή τους, σαφείς στον προσανατολισμό και την πρόθεσή τους να δείξουν έναν δρόμο συμπεριφοράς, αποφεύγοντας τα ολισθήματα, και σταθερές στη διάθεση ανάδειξης της νέας κουλτούρας που επιδιώκουμε σήμερα στα σχολεία.
Και στις δύο περιπτώσεις, έχουμε δύο δυνατές εκπαιδευτικές δραστηριότητες/ιδέες. Στην πρώτη, Το κουτί της Βοήθειας, αποτελεί μια πολύ δυνατή πρόταση για κάθε τάξη, μια συνθήκη αλληλοβοήθειας, να ζητήσεις και να λάβεις, να δεις την ανάγκη και να δώσεις. Στη δεύτερη, μια Μέρα Γέλιου, με αστεία που θα σκαρώνουμε οι ίδιοι και δεν θα θίγουν κομμάτια του άλλου, είναι επίσης μια έξυπνη ιδέα.
Η εικονογράφηση της Ναταλίας Καπατσούλια είναι σε ψηλά στάνταρ, με ωραίες γεωμετρίες σε τοπία και μορφές, καλαίσθητε επιλογές, δίχως υπερφόρτωση, και μια παλέτα που κερδίζει δυναμικά το βλέμμα των αναγνωστών/αναγνωστριών.
Η έκδοση περιέχει προτάσεις για τη δημιουργική αξιοποίηση της ιστορίας στο σπίτι ή στην τάξη και QR codes με αφήγηση στα ελληνικά και στα αγγλικά.
