Το τραγούδι της μικρής Μάτελι

«Δεν έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια από τότε που ο ουρανός ολόκληρος στηριζόταν σ’ ένα πελώριο δέντρο». Μ’ αυτή την ποιητική εικόνα ξεκινάει η ιστορία ενός παραμυθιού. Πάνω στα κλαδιά του ζουν μικροσκοπικά πλάσματα, τόσο μικρά όσο ένα μας δάχτυλο ή ένα ποντικάκι. Ένα απ’ αυτά είναι και η μικρή Μάτελι που τραγουδάει ασταμάτητα. Η φωνή της είναι η πιο γλυκιά στον κόσμο. Όλα τα πλάσματα από κάθε γωνιά του κόσμου έρχονται για να την απολαύσουν. Η φύση ακούει το τραγούδι της. Ηρεμεί, αναπνέει και μεγαλώνει μ’ αυτό. Κάποια στιγμή όμως η Μάτελι κουράζεται, σταματάει και όλος ο κόσμος αναστατώνεται. Η φύση αρχίζει να μαραίνεται, ν’ αργοπεθαίνει. Η λύπη διαδέχεται τη χαρά. Ξαναπροσπαθεί. Τραγουδάει με όση δύναμη της έχει απομείνει. Η ζωή ξαναρχίζει. Τα ζώα του δάσους την προτρέπουν να μη σταματήσει ποτέ να τραγουδά… Όμως εκείνη δεν έχει άλλες αντοχές. Αποκοιμιέται τραγουδώντας και ονειρεύεται… Το δάσος μυρίζει στάχτη, είναι τυλιγμένο στις φλόγες, σκοτεινό, μέσα στη θλίψη. Ξαφνικά μια γριούλα εμφανίζεται… «Μικρή μου, ο κόσμος είναι πολύ μεγάλος κι εσύ δεν είσαι μόνη σου μέσα σ’ αυτόν» της λέει και…Ο Βίλλε Χίτονεν (Ville Hytönen) με ποιητικό, πλούσιο σε εικόνες λόγο, γράφει μια τρυφερή ιστορία για τη φύση, τα πλάσματά της και τη ζωτική, μεταμορφωτική δύναμη της μουσικής. Φαίνεται πως εμπνεύστηκε από την ποιητική δημοτική παράδοση και τους ύμνους της Καλεβάλα καθώς η μικρή Μάτελι θυμίζει τον βασικό χαρακτήρα του φιλανδικού έπους, Βάιναμουϊνεν, μια σαμανιστική φιγούρα, με την μαγική δύναμη των τραγουδιών και μουσικής. Η απέραντη ομορφιά και η αρμονία της φύσης, η αγάπη, ο σεβασμός, η φροντίδα και η προστασία της κυριαρχούν, ενώ κεντρικό και συμβολικό ρόλο έχει το τραγούδι, αφού είναι αυτό που διατηρεί τον κύκλο της φύσης. Αν σταματήσουμε να τραγουδάμε, θα σταματήσουμε να ζούμε. Η παραμυθένια εικονογράφηση του Πέτε Ρέβονκόρπι, με τα ονειρικά τοπία και το γαλάζιο να κυριαρχεί, συνοδεύει αρμονικά το κείμενο μεταφέροντάς μας τη μαγεία της φύσης και της μουσικής, αλλά και τη θλίψη με τις σκοτεινές εικόνες των φυσικών καταστροφών. Οι ενέργειες των ανθρώπων που επιδρούν στο περιβάλλον θετικά ή αρνητικά και η ανάγκη για προστασία του. Η ευθύνη της κοινότητας απέναντι στην ποικιλομορφία και την ευημερία της φύσης. Η ποθητή ισορροπία που μόνο συμμετέχοντας ενεργά όλοι μπορούμε να αποκτήσουμε, είναι ζητήματα που ανοίγει το παραμύθι. Ένα βιβλίο που καλλιεργεί το αίσθημα της ατομικής ευθύνης τονίζοντας ταυτόχρονα τη σημασία και τη δύναμη της συλλογικότητας γιατί…
«όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο μας πιο όμορφο».
Ανέζα Κολόμβου, elniplex.com

Ο πολυγραφότατος Εσθονός συγγραφέας Ville Hytönen ζει στον μικρόκοσμό του σε μια γειτονιά με ξύλινα σπίτια στο Ταλίν, την πρωτεύουσα της Εσθονίας, μαζί με τον πεντάχρονο Βέρνερ που τον βοηθά στη δημιουργία των χαρακτήρων για τα βιβλία του όταν δεν ποδηλατούν στα γύρω δάση. Ο εικονογράφος Pete Revonkorpi σχεδιάζει αστεία πράγματα με σοβαρότητα και τα σοβαρά πράγματα με χιούμορ, ενώ του αρέσει να ζωγραφίζει ανθρώπους και ζώα, αν και τα μπερδεύει πολλές φορές μεταξύ τους.
Στο τραγούδι της μικρής Μάτελι βάζουν την αγάπη τους για τη φύση φτιάχνοντας ένα συμβολικό παραμύθι για τις επιπτώσεις των παρεμβάσεων του ανθρώπου στο περιβάλλον αλλά και τη δύναμη της συλλογικότητας. Η μικρή Μάτελι ζει στα κλαδιά του δέντρου που στηρίζει τον ουρανό. Τραγουδά όλη μέρα, κάθε μέρα. Όλα τα πλάσματα της φύσης μαζεύονται γύρω της για να την ακούσουν, ενώ τα δέντρα και τα φυτά μεγαλώνουν με τους ρυθμούς του. Τι θα συμβεί, όμως, όταν η Μάτελι κουραστεί και δεν μπορεί πια να τραγουδήσει; Η καλλιέργεια της ατομικής και κοινωνικής ευθύνης είναι ζήτημα παιδείας και ευτυχώς η νέα γενιά μπορεί να εκπαιδευτεί ποικιλοτρόπως σε αυτή την κατεύθυνση.