Ο παππούς και η αλκυόνη,

Ο παππούς και το εγγόνι του αγαπούν τις βόλτες στη φύση, τις βαρκάδες, τους περιπάτους. Σε έναν από αυτούς, βλέπουν μια αλκυόνη, το χαρακτηριστικό πορτοκαλομπλε πουλί.

Παρατηρώντας το, ο παππούς μιλά στο παιδί για όσα η αλκυόνη (kingfisher είναι το όνομα του πουλιού στα αγγλικά, κάτι σαν βασιλιάς των ψαράδων) του προσφέρει ως ερεθίσματα: τον κύκλο της ζωής, από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο και το πένθος και ασφαλώς τους ενδιάμεσους σταθμούς, το μεγάλωμα, την ενηλικίωση, την ωριμότητα.

Η επόμενη άνοιξη έρχεται, τα πουλάκια της αλκυόνας έχουν μεγαλώσει, αλλά ο παππούς δεν είναι εκεί να τα δει. Γιατί τίποτα δεν κρατά για πάντα.

Δεν είναι μόνο ο κύκλος της ζωής που αναπόφευκτα απασχολεί τα παιδιά. Δεν είναι μόνο η κατανόηση αυτού του αέναου κύκλου αρχής και τέλους, γέννησης και θανάτου, ούτε μόνο η προσέγγιση του πένθους και της απώλειας που αναπόφευκτα θα έρθει για κάθε έμβιο ον. Είναι και η ιδιαίτερη σχέση μεταξύ ενός παππού και του εγγονιού του, μια σχέση σημαντική για κάθε παιδί που μπορεί να τη ζήσει, καθώς εκείνος μοιράζεται με το παιδί την αγάπη και τη σύνδεση με τον κόσμο, με τη φύση, με όσα εκείνη μπορεί να προσφέρει σε μικρούς και μεγάλους. Αυτό κάνει η ίδια η φύση αδιάκοπα: ανανεώνεται, αναγεννάται, μαραζώνει και ξανά από την αρχή, βρίσκοντας πάντα τον τρόπο να σπιθίσει τη ζωή απ’ την αρχή. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργούν όλα, αλλά και εμείς οι άνθρωποι, που αν παρατηρήσουμε τις λειτουργίες της φύσης, θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα αυτόν τον κύκλο, να αποδεχθούμε τη θλίψη που φέρνει το τέλος. 

Με τις αλκυόνες, σύμβολα στην Ελλάδα του χειμώνα και της απρόσμενης ηλιοφάνειας μέσα σε κάποιο εικοσαήμερο του Γεναροφλεβάρη, η συγγραφέας δημιουργεί μια συνθήκη διάνυσης αυτού του κύκλου ζωής.

Δευτερευόντως, οι αναγνώστες θα κάνουν μια όμορφη γνωριμία με το ιδιαίτερο αυτό πουλί, τα αρσενικά και τα θηλυκά, την τροφή τους, το κυνήγι τους, τις φωλιά τους, την αναπαραγωγή τους και τους τόπους που ζουν. Και δεν μπορώ να υποτιμήσω αυτή τη διάσταση, αφού η γνωριμία με μέρος της φύσης έχει υποτιμηθεί τόσο πολύ σήμερα, ώστε τα παιδιά ξέρουν τι είναι ενσυναίσθηση, αλλά νομίζουν ότι τα καρότα φυτρώνουν σε δέντρο του Σκλαβενίτη και ότι οι πατάτες βγαίνουν κομμένες και καθαρισμένες στην πατατιά.

Λόγος μεστός, ποιητικός, που δημιουργεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, γαλήνια, όπως και η σύνδεση με τη φύση. Η τρυφερότητα αναδύεται από τις ίδιες τις λέξεις, από το στήσιμο μεταξύ τους, καθώς και από την θαυμάσια εικονογραφική προσέγγιση της Σάρα Μασσίνι που χτίζει τη φύση με ευαισθησία, και με τον ίδιο τρόπο στήνει τη σχέση παππού-εγγονού.

Καλλιτεχνική βιβλιοδεσία, με χρυσές λεπτομέρειες στο εξώφυλλο.

Άρτια έκδοση.

Για αναγνώστες από 4 περίπου ετών.